KC05/24-0151
Gegrond
KC - Brugge
Klachtencommissie
Bijzondere veiligheidsmaatregel
Ordemaatregel
BIJZONDERE VEILIGHEIDSMAATREGEL – ORDEMAATREGEL – BEZOEK
Klager heeft twee klachten ingediend.
De eerste klacht is gericht tegen de beslissing van de directie tot het opleggen van bijzondere veiligheidsmaatregelen ten aanzien van klager. De klachtencommissie stelt vast dat de beslissing tot bijzondere veiligheidsmaatregelen geënt is op verschillende meldingen en RAD’s. De erin vermelde feiten kunnen gekwalificeerd worden als tuchtinbreuken. De klachtencommissie dient vast te stellen dat de directie klager schuldig achtte aan tuchtinbreuken, maar dat deze feiten (onmiddellijk) hebben geleid tot het opleggen van bijzondere veiligheidsmaatregelen. Bovendien deelde de directie aan het begin van het hoormoment aan klager mee dat al besloten was tot het opleggen van bijzondere veiligheidsmaatregelen. De klachtencommissie wijst erop dat in de Basiswet duidelijk wordt bepaald dat de gedetineerde moet worden gehoord vooraleer de directeur een beslissing neemt. De beslissing is dus om verschillende redenen niet op wettige wijze tot stand gekomen. De eerste klacht is ontvankelijk en gegrond.
De tweede klacht is gericht tegen een ordemaatregel, waarbij het bezoek van klager werd ingeperkt tot glasbezoek. De klachtencommissie merkt op dat de motivering van deze ordemaatregel identiek is aan de motivering van de bijzondere veiligheidsmaatregelen. Het opnemen van de inperking van klagers bezoeken tot glasbezoeken was naar het oordeel van de klachtencommissie een louter vormelijke ingreep. De klachtencommissie benadrukt dat, wanneer de directie van oordeel is dat naast en bovenop bijzondere veiligheidsmaatregelen ook het bezoek van de gedetineerde moet worden ingeperkt tot glasbezoek (wat niet per definitie onwettig is), dit moet worden gemotiveerd in het licht van artikel 60, § 3 Basiswet. Het louter overnemen van de motivering van de bijzondere veiligheidsmaatregelen volstaat hierbij echter niet. De tweede klacht is ontvankelijk en gegrond.
Klager heeft twee klachten ingediend.
De eerste klacht is gericht tegen de beslissing van de directie tot het opleggen van bijzondere veiligheidsmaatregelen ten aanzien van klager. De klachtencommissie stelt vast dat de beslissing tot bijzondere veiligheidsmaatregelen geënt is op verschillende meldingen en RAD’s. De erin vermelde feiten kunnen gekwalificeerd worden als tuchtinbreuken. De klachtencommissie dient vast te stellen dat de directie klager schuldig achtte aan tuchtinbreuken, maar dat deze feiten (onmiddellijk) hebben geleid tot het opleggen van bijzondere veiligheidsmaatregelen. Bovendien deelde de directie aan het begin van het hoormoment aan klager mee dat al besloten was tot het opleggen van bijzondere veiligheidsmaatregelen. De klachtencommissie wijst erop dat in de Basiswet duidelijk wordt bepaald dat de gedetineerde moet worden gehoord vooraleer de directeur een beslissing neemt. De beslissing is dus om verschillende redenen niet op wettige wijze tot stand gekomen. De eerste klacht is ontvankelijk en gegrond.
De tweede klacht is gericht tegen een ordemaatregel, waarbij het bezoek van klager werd ingeperkt tot glasbezoek. De klachtencommissie merkt op dat de motivering van deze ordemaatregel identiek is aan de motivering van de bijzondere veiligheidsmaatregelen. Het opnemen van de inperking van klagers bezoeken tot glasbezoeken was naar het oordeel van de klachtencommissie een louter vormelijke ingreep. De klachtencommissie benadrukt dat, wanneer de directie van oordeel is dat naast en bovenop bijzondere veiligheidsmaatregelen ook het bezoek van de gedetineerde moet worden ingeperkt tot glasbezoek (wat niet per definitie onwettig is), dit moet worden gemotiveerd in het licht van artikel 60, § 3 Basiswet. Het louter overnemen van de motivering van de bijzondere veiligheidsmaatregelen volstaat hierbij echter niet. De tweede klacht is ontvankelijk en gegrond.