TUCHT - KLEDIJ - MEDISCH
De klacht betreft de tuchtbeslissing van de directie van de gevangenis.
De klachtencommissie leidt uit het feitenrelaas af dat klager een eerste tuchtsanctie opliep in verband met een discussie rond een vermeende leugen over een medisch attest voor orthopedische
pantoffels. Klager weigerde in eerste instantie zijn pantoffels aan te houden om door de metaaldetectie te gaan, maar ging uiteindelijk wel andere schoenen aandoen, na een discussie met de betrokken beambte over het feit dat hem reeds weken werd toegestaan om zijn pantoffels uit te doen om de metaaldetector te passeren.
Ter zitting erkent de directie dat klager uiteindelijk de bevelen van de beambte heeft opgevolgd, doch dat zij in feite een tuchtsanctie oplegde voor een leugen over een medisch attest omtrent de
noodzaak van dergelijke pantoffels.
De klachtencommissie stelt inderdaad vast dat dit het determinerende motief is voor de tuchtsanctie. In de bestreden beslissing wordt immers geconcludeerd als volgt:
“Gezien betrokkene beweerde dat hij reeds in het bezit was van een correct doktersbewijs, hetgeen niet klopt, willen we hem toch een berisping geven.”
Klager verduidelijkt ter zitting dat hij geenszins heeft beweerd dat hij in het bezit was van een medisch attest, doch dat hij enkel een toelating had gekregen via een Telio-bericht naar het onthaal.
In het RAD werd in die zin inderdaad opgetekend dat klager het volgende stelde: ‘ik heb toch toestemming van onthaal om ze binnen te brengen dus ik mag ze dragen’ .
De directie erkent in haar verweer zelf dat zij heeft toegelaten aan klager om zijn orthopedische pantoffels uit te doen om door de metaaldetector te gaan, zij het dat zij daarbij klaarblijkelijk zelf heeft verondersteld dat klager in het bezit was van een medische goedkeuring. Klager kon niet zien aankomen dat hij die dag plots geen toelating meer had omdat een welbepaalde beambte zijn medische conditie klaarblijkelijk in vraag stelde. Na een discussie hierover met de betrokken beambte, waarbij klager het Telio-bericht niet meteen terugvond op zijn cel, heeft klager echter wel degelijk de bevelen van deze laatste opgevolgd. Klager werd vervolgens echter gesanctioneerd voor een discussie omtrent een vermeende leugen over een medisch attest.
Er is integendeel enkel sprake van een blanco tuchtregister. Ook ter zitting komt de directie niet verder dan louter te wijzen op de vermeende leugenachtige verklaring tijdens een discussie met een beambte, waarvoor aldus zonder meer een tuchtsanctie werd gegeven. De klachtencommissie herinnert de directie er bovendien aan dat er voor ‘liegen’ of ‘discussiëren’op zich vooralsnog geen tuchtrechtelijke inbreuk bestaat in de basiswet, zodat in de klacht ook terecht wordt gesteld dat het legaliteitsbeginsel uit artikel 124 §1 basiswet (geen tuchtsanctie zonder wet) werd geschonden.
De klachtencommissie stelt tot slot vast dat de directie niet betwist dat door de gevangenisarts nadien bovendien een medisch attest werd opgesteld, zodat de medische noodzaak -voor zover als
nodig- a posteriori- nogmaals werd bevestigd.
De klacht is dan ook gegrond. De tuchtsanctie wordt vernietigd en de berisping dient bijgevolg volledig uit het tuchtregister van klager te worden geschrapt, zodat dit opnieuw blanco is.
De klacht betreft de tuchtbeslissing van de directie van de gevangenis.
De klachtencommissie leidt uit het feitenrelaas af dat klager een eerste tuchtsanctie opliep in verband met een discussie rond een vermeende leugen over een medisch attest voor orthopedische
pantoffels. Klager weigerde in eerste instantie zijn pantoffels aan te houden om door de metaaldetectie te gaan, maar ging uiteindelijk wel andere schoenen aandoen, na een discussie met de betrokken beambte over het feit dat hem reeds weken werd toegestaan om zijn pantoffels uit te doen om de metaaldetector te passeren.
Ter zitting erkent de directie dat klager uiteindelijk de bevelen van de beambte heeft opgevolgd, doch dat zij in feite een tuchtsanctie oplegde voor een leugen over een medisch attest omtrent de
noodzaak van dergelijke pantoffels.
De klachtencommissie stelt inderdaad vast dat dit het determinerende motief is voor de tuchtsanctie. In de bestreden beslissing wordt immers geconcludeerd als volgt:
“Gezien betrokkene beweerde dat hij reeds in het bezit was van een correct doktersbewijs, hetgeen niet klopt, willen we hem toch een berisping geven.”
Klager verduidelijkt ter zitting dat hij geenszins heeft beweerd dat hij in het bezit was van een medisch attest, doch dat hij enkel een toelating had gekregen via een Telio-bericht naar het onthaal.
In het RAD werd in die zin inderdaad opgetekend dat klager het volgende stelde: ‘ik heb toch toestemming van onthaal om ze binnen te brengen dus ik mag ze dragen’ .
De directie erkent in haar verweer zelf dat zij heeft toegelaten aan klager om zijn orthopedische pantoffels uit te doen om door de metaaldetector te gaan, zij het dat zij daarbij klaarblijkelijk zelf heeft verondersteld dat klager in het bezit was van een medische goedkeuring. Klager kon niet zien aankomen dat hij die dag plots geen toelating meer had omdat een welbepaalde beambte zijn medische conditie klaarblijkelijk in vraag stelde. Na een discussie hierover met de betrokken beambte, waarbij klager het Telio-bericht niet meteen terugvond op zijn cel, heeft klager echter wel degelijk de bevelen van deze laatste opgevolgd. Klager werd vervolgens echter gesanctioneerd voor een discussie omtrent een vermeende leugen over een medisch attest.
Er is integendeel enkel sprake van een blanco tuchtregister. Ook ter zitting komt de directie niet verder dan louter te wijzen op de vermeende leugenachtige verklaring tijdens een discussie met een beambte, waarvoor aldus zonder meer een tuchtsanctie werd gegeven. De klachtencommissie herinnert de directie er bovendien aan dat er voor ‘liegen’ of ‘discussiëren’op zich vooralsnog geen tuchtrechtelijke inbreuk bestaat in de basiswet, zodat in de klacht ook terecht wordt gesteld dat het legaliteitsbeginsel uit artikel 124 §1 basiswet (geen tuchtsanctie zonder wet) werd geschonden.
De klachtencommissie stelt tot slot vast dat de directie niet betwist dat door de gevangenisarts nadien bovendien een medisch attest werd opgesteld, zodat de medische noodzaak -voor zover als
nodig- a posteriori- nogmaals werd bevestigd.
De klacht is dan ook gegrond. De tuchtsanctie wordt vernietigd en de berisping dient bijgevolg volledig uit het tuchtregister van klager te worden geschrapt, zodat dit opnieuw blanco is.