TUCHT
De klacht betreft een tuchtbeslissing van de directie van de gevangenis van Gent.
Klager werd schuldig bevonden aan tuchtinbreuken van de tweede categorie, namelijk ‘het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen’ .
In het RAD beschreef een penitentiair beambte volgende feiten: “Bovengenoemde kwam te laat binnen van de wandeling. Dit is nu de derde maal volgens Sidis. Toen ik hem bevraagde naar zijn cel nummer zei hij ‘cel 109’, na controle klopt dit niet”.
Tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting stelde klager dat hij al lang geen wandeling meer had gehad omdat hij al 40 dagen op ATV stond en dat hij net was verhuisd van cel. Hij zegt het niet met opzet gedaan te hebben.
De klachtencommissie acht de feiten bewezen. Het staat vast dat klager niet naar binnen kwam toen zijn sectie werd opgeroepen, dit geeft hij ook zelf toe.
De klachtencommissie acht het niet aannemelijk dat het omwille van de door klager aangehaalde omstandigheden louter om een vergissing ging. Uit het dossier blijkt dat klager sinds 16 januari 2026 op de bewuste cel verbleef, terwijl de tuchtfeiten pas drie weken daarna (op 7 februari 2026) plaatsvonden. Het was dus niet zo dat klager pas van cel was veranderd. Daarnaast blijkt uit de verklaringen van de directeur ter zitting dat klager ook niet is binnengekomen met de sectie in dewelke hij eerder verbleef, maar op het einde van de oproepingen achterbleef. Om deze redenen meent de klachtencommissie dat de directie de inbreuk aan klager kon toerekenen. De directie motiveert dit ook correct in haar beslissing.
De klachtencommissie merkt op dat de directie aankruist dat klager schuldig is aan ‘het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen’. Uit de motivering van de beslissing volgt dat de directie hem verwijt de bevelen en instructies van het personeel niet te hebben opgevolgd. Volgens de klachtencommissie diende, in het licht van de motivering van de tuchtbeslissing, in de plaats daarvan aangekruist te worden dat klager geen gevolg heeft gegeven aan de aanmaningen en de bevelen van het personeel (eveneens een inbreuk van de tweede categorie).
De klachtencommissie wijst erop dat tuchtbeslissingen met de nodige zorgvuldigheid opgesteld en ingevuld moeten worden. De motivering van de tuchtbeslissing is in dit dossier echter voldoende duidelijk, zodat er geen twijfel bestaat over de feiten waaraan de directie klager schuldig achtte en welke kwalificatie zij hieraan wenste te verbinden. De klachtencommissie beschouwt het verkeerd aankruisen van de tuchtinbreuk als een materiële vergissing, maar beveelt wel aan om dit aan te passen in het tuchtregister van klager, in zoverre dit nog niet gebeurd zou zijn.
Klager werd gesanctioneerd met 14 dagen individuele wandeling, een bijzondere tuchtsanctie die verband houdt met de aard of de omstandigheden van de tuchtrechtelijke inbreuk. Aangezien voor dergelijke inbreuk een maximale sanctie van 15 dagen kan worden opgelegd, is de beslissing wettig. De klachtencommissie acht de sanctie ook redelijk en billijk, gelet op het element van herhaling.
De klacht is ongegrond.
De klacht betreft een tuchtbeslissing van de directie van de gevangenis van Gent.
Klager werd schuldig bevonden aan tuchtinbreuken van de tweede categorie, namelijk ‘het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen’ .
In het RAD beschreef een penitentiair beambte volgende feiten: “Bovengenoemde kwam te laat binnen van de wandeling. Dit is nu de derde maal volgens Sidis. Toen ik hem bevraagde naar zijn cel nummer zei hij ‘cel 109’, na controle klopt dit niet”.
Tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting stelde klager dat hij al lang geen wandeling meer had gehad omdat hij al 40 dagen op ATV stond en dat hij net was verhuisd van cel. Hij zegt het niet met opzet gedaan te hebben.
De klachtencommissie acht de feiten bewezen. Het staat vast dat klager niet naar binnen kwam toen zijn sectie werd opgeroepen, dit geeft hij ook zelf toe.
De klachtencommissie acht het niet aannemelijk dat het omwille van de door klager aangehaalde omstandigheden louter om een vergissing ging. Uit het dossier blijkt dat klager sinds 16 januari 2026 op de bewuste cel verbleef, terwijl de tuchtfeiten pas drie weken daarna (op 7 februari 2026) plaatsvonden. Het was dus niet zo dat klager pas van cel was veranderd. Daarnaast blijkt uit de verklaringen van de directeur ter zitting dat klager ook niet is binnengekomen met de sectie in dewelke hij eerder verbleef, maar op het einde van de oproepingen achterbleef. Om deze redenen meent de klachtencommissie dat de directie de inbreuk aan klager kon toerekenen. De directie motiveert dit ook correct in haar beslissing.
De klachtencommissie merkt op dat de directie aankruist dat klager schuldig is aan ‘het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen’. Uit de motivering van de beslissing volgt dat de directie hem verwijt de bevelen en instructies van het personeel niet te hebben opgevolgd. Volgens de klachtencommissie diende, in het licht van de motivering van de tuchtbeslissing, in de plaats daarvan aangekruist te worden dat klager geen gevolg heeft gegeven aan de aanmaningen en de bevelen van het personeel (eveneens een inbreuk van de tweede categorie).
De klachtencommissie wijst erop dat tuchtbeslissingen met de nodige zorgvuldigheid opgesteld en ingevuld moeten worden. De motivering van de tuchtbeslissing is in dit dossier echter voldoende duidelijk, zodat er geen twijfel bestaat over de feiten waaraan de directie klager schuldig achtte en welke kwalificatie zij hieraan wenste te verbinden. De klachtencommissie beschouwt het verkeerd aankruisen van de tuchtinbreuk als een materiële vergissing, maar beveelt wel aan om dit aan te passen in het tuchtregister van klager, in zoverre dit nog niet gebeurd zou zijn.
Klager werd gesanctioneerd met 14 dagen individuele wandeling, een bijzondere tuchtsanctie die verband houdt met de aard of de omstandigheden van de tuchtrechtelijke inbreuk. Aangezien voor dergelijke inbreuk een maximale sanctie van 15 dagen kan worden opgelegd, is de beslissing wettig. De klachtencommissie acht de sanctie ook redelijk en billijk, gelet op het element van herhaling.
De klacht is ongegrond.