TUCHT - SANCTIE
Klager dient klacht in tegen de tuchtbeslissing omdat hij 30 dagen ATV heeft gekregen, terwijl er 15 dagen gezegd zou zijn geweest.
De klachtencommissie merkt op klager enkel de uitgesproken sanctie betwist, maar niet het bewezen zijn van de feiten of de tenlastelegging zelf. De klachtencommissie beperkt zich bij de beoordeling van de zaak dan ook tot de zwaarte van de sanctie.
De klachtencommissie stelt vast dat hoewel het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting beknopt is, hier nergens uit blijkt dat de directie zou gezegd hebben dat klager vijftien dagen in plaats van dertig dagen tucht zou krijgen. De klachtencommissie spoort de directie wel aan om, net zoals ze zelf in haar verweer stelt, naar de toekomst toe in het verslag uitgebreider neer te schrijven wat gezegd werd.
De klachtencommissie merkt op dat klager meent dat hij een zwaardere sanctie heeft gekregen dan zijn medegedetineerden. De Basiswet bepaalt dat de directeur de keuze heeft om over de aard en de omvang van de tuchtsanctie te beslissen. De directeur dient daarbij rekening te houden met de wettelijk bepaalde maximumsanctie en met de evenredigheid tussen de ernst van de inbreuk en de sanctie. De straftoemeting is individueel. Uit het verweer van de directie blijkt dat zij bij de straftoemeting rekening heeft gehouden met het feit dat het de tweede keer was dat klager zich schuldig heeft gemaakt aan deze tuchtinbreuk. Derhalve is de straftoemeting verschillend van de medegedetineerden die betrokken waren, omdat deze geen recidive pleegden. De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van dertig dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van eerste categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie dertig dagen ATV. De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was gelet op de ernst van de feiten en gelet op het tuchtrechtelijk verleden van klager in verband met het bezit van een gsm.
Klager dient klacht in tegen de tuchtbeslissing omdat hij 30 dagen ATV heeft gekregen, terwijl er 15 dagen gezegd zou zijn geweest.
De klachtencommissie merkt op klager enkel de uitgesproken sanctie betwist, maar niet het bewezen zijn van de feiten of de tenlastelegging zelf. De klachtencommissie beperkt zich bij de beoordeling van de zaak dan ook tot de zwaarte van de sanctie.
De klachtencommissie stelt vast dat hoewel het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting beknopt is, hier nergens uit blijkt dat de directie zou gezegd hebben dat klager vijftien dagen in plaats van dertig dagen tucht zou krijgen. De klachtencommissie spoort de directie wel aan om, net zoals ze zelf in haar verweer stelt, naar de toekomst toe in het verslag uitgebreider neer te schrijven wat gezegd werd.
De klachtencommissie merkt op dat klager meent dat hij een zwaardere sanctie heeft gekregen dan zijn medegedetineerden. De Basiswet bepaalt dat de directeur de keuze heeft om over de aard en de omvang van de tuchtsanctie te beslissen. De directeur dient daarbij rekening te houden met de wettelijk bepaalde maximumsanctie en met de evenredigheid tussen de ernst van de inbreuk en de sanctie. De straftoemeting is individueel. Uit het verweer van de directie blijkt dat zij bij de straftoemeting rekening heeft gehouden met het feit dat het de tweede keer was dat klager zich schuldig heeft gemaakt aan deze tuchtinbreuk. Derhalve is de straftoemeting verschillend van de medegedetineerden die betrokken waren, omdat deze geen recidive pleegden. De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van dertig dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van eerste categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie dertig dagen ATV. De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was gelet op de ernst van de feiten en gelet op het tuchtrechtelijk verleden van klager in verband met het bezit van een gsm.