TUCHT - CEL - STAAT VAN BEVINDING
De klacht is gericht tegen de tuchtstraf die aan de klager werd opgelegd voor het aanbrengen van beledigende tekeningen op de muren en de deur van de cel waarin hij samen met zijn broer had verbleven. De tuchtstraf werd opgelegd op basis van een rapport aan de directeur over de tekeningen en opschriften op de celdeur en muren dat 's avonds werd opgesteld terwijl de klager de cel in de voormiddag had verlaten.
De staat van bevinding (celstaat) is bedoeld om te dienen als bewijs van de staat waarin de cel zich bij aankomst en vertrek bevindt zodat eventuele beschadigingen van de cel of van de uitrusting onomstootbaar vaststaan. Voor de beantwoording van de vraag of schade werd berokkend, moet in beginsel dan ook van deze staat van bevinding worden uitgegaan.
Op de keerzijde van de celstaat werd het vakje "ja" voor de vraag “Werd alles in orde bevonden?” ingevuld en het vakje "neen" voor de vraag “Werd er een schaderapport opgemaakt?” De vaststelling dat een penitentiair beambte de cel bij vertrek in orde bevond, geeft ruimte aan het vermoeden dat de beledigende tekeningen en voorschriften voor deze beambte geen feiten waren die aan de klager moesten worden toegeschreven.
De beroepscommissie begrijpt niet waarom voorafgaand aan de tuchtzitting de aan de klager verweten feiten niet diepgaander werden onderzocht aangezien de staat van bevinding niet overeenstemde met het rapport aan de directeur. De beroepscommissie begrijpt evenmin waarom tijdens de tuchtzitting, nadat de celstaat werd opgezocht, aan de vermeldingen op de keerzijde van de celstaat geen aandacht werd besteed. De loutere vaststelling dat de klager op enkele punten geen geloofwaardig verhaal voerde, volstaat als zodanig niet om afbreuk te doen aan de bewijskracht van de staat van bevinding. De vermeldingen op de keerzijde van de celstaat hebben meer bewijskracht dan de vaststelling dat de klager ongeloofwaardige verklaringen aflegde. Er zijn geen objectieve gegevens die verantwoorden dat voor de beantwoording van de vraag of schade werd berokkend, niet van de celstaat wordt uitgegaan. Anders dan de klachtencommissie komt de beroepscommissie tot de vaststelling dat de directie niet aan zorgvuldige feitenvinding heeft gedaan en niet redelijkerwijze de feiten ten aanzien van de klager bewezen kon verklaren.
De vernietiging van de tuchtsanctie brengt mee dat ook de klacht tegen de ordemaatregel van afzetting van werk, gesteund op het tuchtfeit, gegrond is.
De gevolgen van de vernietigde beslissingen kunnen niet meer ongedaan worden gemaakt. De beroepscommissie kent dan ook overeenkomstig artikel 158, § 4, van de basiswet aan de klager een tegemoetkoming toe. De toekenning van een belkrediet voor 180 minuten tegen het tarief voor nationale gesprekken naar een vast toestel is passend als tegemoetkoming.
De klacht is gericht tegen de tuchtstraf die aan de klager werd opgelegd voor het aanbrengen van beledigende tekeningen op de muren en de deur van de cel waarin hij samen met zijn broer had verbleven. De tuchtstraf werd opgelegd op basis van een rapport aan de directeur over de tekeningen en opschriften op de celdeur en muren dat 's avonds werd opgesteld terwijl de klager de cel in de voormiddag had verlaten.
De staat van bevinding (celstaat) is bedoeld om te dienen als bewijs van de staat waarin de cel zich bij aankomst en vertrek bevindt zodat eventuele beschadigingen van de cel of van de uitrusting onomstootbaar vaststaan. Voor de beantwoording van de vraag of schade werd berokkend, moet in beginsel dan ook van deze staat van bevinding worden uitgegaan.
Op de keerzijde van de celstaat werd het vakje "ja" voor de vraag “Werd alles in orde bevonden?” ingevuld en het vakje "neen" voor de vraag “Werd er een schaderapport opgemaakt?” De vaststelling dat een penitentiair beambte de cel bij vertrek in orde bevond, geeft ruimte aan het vermoeden dat de beledigende tekeningen en voorschriften voor deze beambte geen feiten waren die aan de klager moesten worden toegeschreven.
De beroepscommissie begrijpt niet waarom voorafgaand aan de tuchtzitting de aan de klager verweten feiten niet diepgaander werden onderzocht aangezien de staat van bevinding niet overeenstemde met het rapport aan de directeur. De beroepscommissie begrijpt evenmin waarom tijdens de tuchtzitting, nadat de celstaat werd opgezocht, aan de vermeldingen op de keerzijde van de celstaat geen aandacht werd besteed. De loutere vaststelling dat de klager op enkele punten geen geloofwaardig verhaal voerde, volstaat als zodanig niet om afbreuk te doen aan de bewijskracht van de staat van bevinding. De vermeldingen op de keerzijde van de celstaat hebben meer bewijskracht dan de vaststelling dat de klager ongeloofwaardige verklaringen aflegde. Er zijn geen objectieve gegevens die verantwoorden dat voor de beantwoording van de vraag of schade werd berokkend, niet van de celstaat wordt uitgegaan. Anders dan de klachtencommissie komt de beroepscommissie tot de vaststelling dat de directie niet aan zorgvuldige feitenvinding heeft gedaan en niet redelijkerwijze de feiten ten aanzien van de klager bewezen kon verklaren.
De vernietiging van de tuchtsanctie brengt mee dat ook de klacht tegen de ordemaatregel van afzetting van werk, gesteund op het tuchtfeit, gegrond is.
De gevolgen van de vernietigde beslissingen kunnen niet meer ongedaan worden gemaakt. De beroepscommissie kent dan ook overeenkomstig artikel 158, § 4, van de basiswet aan de klager een tegemoetkoming toe. De toekenning van een belkrediet voor 180 minuten tegen het tarief voor nationale gesprekken naar een vast toestel is passend als tegemoetkoming.