BC/26-0075
Ongegrond
Beroepscommissie
Beroepscommissie
Andere beslissing directeur
ARBEID
Klager heeft beroep ingediend tegen de beslissing van de klachtencommissie waarbij zijn klacht over het invoeren van een algemeen loonplafond in de gevangenis van Leuven Centraal van € 300,00 per maand niet-ontvankelijk werd verklaard. De beroepscommissie kan de klachtencommissie volgen in haar oordeel dat klagers klacht niet gericht was tegen een individuele beslissing die de directie ten aanzien van klager had genomen, maar wel tegen een algemene regel die van toepassing is op alle gedetineerden. De directie heeft het arbeidsreglement aangepast door een algemeen loonplafond in te voeren voor iedere gedetineerde. Dat de (nieuwe) algemene regel ook van toepassing is op klager, betekent nog niet dat dit een beslissing van de directie ten aanzien van klager zou zijn. Een klacht tegen een algemene regel kan ook ontvankelijk zijn, wanneer deze afbreuk doet aan een individueel recht dat klager aan een hogere rechtsnorm ontleent. Dit is volgens de beroepscommissie, zoals de klachtencommissie ook heeft geoordeeld, in dit dossier niet het geval. Het loonplafond uit het vernieuwde arbeidsreglement is ingegeven vanuit het oogpunt om de verloning van alle werkende gedetineerden gelijker te maken alsook om de wachtlijsten voor – de slechts beperkt beschikbare – penitentiaire arbeid in te korten. Werkende gedetineerden ontvangen niet minder loon voor het werk dat zij verrichten en ontvangen evenmin een loon dat lager is dan wat wordt bepaald door de beheerscommissie van de Regie voor de gevangenisarbeid; zij moeten enkel stoppen met werken in een maand indien zij voor die maand het bedrag van € 300,00 hebben bereikt. Dit conflicteert niet met de doelstellingen uit artikel 82 Basiswet, wel integendeel: de penitentiaire administratie geeft aan dat zij deze doelstellingen door het loonplafond net kan realiseren voor meer gedetineerden dan zonder het loonplafond het geval zou zijn. Het beroep is ontvankelijk, maar niet gegrond.
Klager heeft beroep ingediend tegen de beslissing van de klachtencommissie waarbij zijn klacht over het invoeren van een algemeen loonplafond in de gevangenis van Leuven Centraal van € 300,00 per maand niet-ontvankelijk werd verklaard. De beroepscommissie kan de klachtencommissie volgen in haar oordeel dat klagers klacht niet gericht was tegen een individuele beslissing die de directie ten aanzien van klager had genomen, maar wel tegen een algemene regel die van toepassing is op alle gedetineerden. De directie heeft het arbeidsreglement aangepast door een algemeen loonplafond in te voeren voor iedere gedetineerde. Dat de (nieuwe) algemene regel ook van toepassing is op klager, betekent nog niet dat dit een beslissing van de directie ten aanzien van klager zou zijn. Een klacht tegen een algemene regel kan ook ontvankelijk zijn, wanneer deze afbreuk doet aan een individueel recht dat klager aan een hogere rechtsnorm ontleent. Dit is volgens de beroepscommissie, zoals de klachtencommissie ook heeft geoordeeld, in dit dossier niet het geval. Het loonplafond uit het vernieuwde arbeidsreglement is ingegeven vanuit het oogpunt om de verloning van alle werkende gedetineerden gelijker te maken alsook om de wachtlijsten voor – de slechts beperkt beschikbare – penitentiaire arbeid in te korten. Werkende gedetineerden ontvangen niet minder loon voor het werk dat zij verrichten en ontvangen evenmin een loon dat lager is dan wat wordt bepaald door de beheerscommissie van de Regie voor de gevangenisarbeid; zij moeten enkel stoppen met werken in een maand indien zij voor die maand het bedrag van € 300,00 hebben bereikt. Dit conflicteert niet met de doelstellingen uit artikel 82 Basiswet, wel integendeel: de penitentiaire administratie geeft aan dat zij deze doelstellingen door het loonplafond net kan realiseren voor meer gedetineerden dan zonder het loonplafond het geval zou zijn. Het beroep is ontvankelijk, maar niet gegrond.