KC05/22-0177
Gegrond
KC - Brugge
Klachtencommissie
Bijzondere veiligheidsmaatregel
BIJZONDERE VEILIGHEIDSMAATREGEL – MOTIVERING
Klager heeft klacht ingediend tegen een bijzondere veiligheidsmaatregel. De klachtencommissie zet vooreerst de achtergrond van deze zaak, alsook de toepasselijke mensenrechtelijke en nationaalrechtelijke principes uiteen. De klachtencommissie stelt vervolgens vast dat de directie in dit dossier in de motivering van de maatregel, ter onderbouwing van de ernstige aanwijzingen van een gevaar voor de orde of de veiligheid, verwijst naar een verhoogd ontvluchtingsgevaar alsook naar een verhoogd risico op het gebruik van (of dreigen met) geweld. Uit de motivering van de bestreden beslissing tot het opleggen van een bijzondere veiligheidsmaatregel blijkt volgens de klachtencommissie echter niet dat er op het moment van de beoordeling ernstige aanwijzingen bestonden van een gevaar voor de orde of de veiligheid.
De klachtencommissie stelt daarnaast vast – zonder zich evenwel in de plaats te stellen van de beroepscommissie – dat de directie de mening lijkt toegedaan dat klager een voortdurend gevaar voor de veiligheid uitmaakt. Indien de directie dit meende, wat volgens de klachtencommissie blijkt uit de beschikbare stukken, diende zij een voorstel te richten aan de directeur-generaal tot het plaatsen van klager in een individueel bijzonder veiligheidsregime. De directie diende hieraan in het specifieke geval van klager voorafgaand niet noodzakelijk een bijzondere veiligheidsmaatregel – zelfs drie keer verlengd – te bevelen. Wat niet kan worden aanvaard is dat, zoals in deze zaak, na de vernietiging van een individueel bijzonder veiligheidsregime door de beroepscommissie, een bijzondere veiligheidsmaatregel wordt opgelegd en een eerste keer wordt verlengd waarbij de bestreden beslissing wordt gemotiveerd, uitgevoerd en gepercipieerd als een ‘mini-individueel bijzonder veiligheidsregime’ of nog als noodzakelijk geachte voorafname op een later (voorstel tot) individueel bijzonder veiligheidsregime. Deze klacht is ontvankelijk en gegrond.
Klager heeft klacht ingediend tegen een bijzondere veiligheidsmaatregel. De klachtencommissie zet vooreerst de achtergrond van deze zaak, alsook de toepasselijke mensenrechtelijke en nationaalrechtelijke principes uiteen. De klachtencommissie stelt vervolgens vast dat de directie in dit dossier in de motivering van de maatregel, ter onderbouwing van de ernstige aanwijzingen van een gevaar voor de orde of de veiligheid, verwijst naar een verhoogd ontvluchtingsgevaar alsook naar een verhoogd risico op het gebruik van (of dreigen met) geweld. Uit de motivering van de bestreden beslissing tot het opleggen van een bijzondere veiligheidsmaatregel blijkt volgens de klachtencommissie echter niet dat er op het moment van de beoordeling ernstige aanwijzingen bestonden van een gevaar voor de orde of de veiligheid.
De klachtencommissie stelt daarnaast vast – zonder zich evenwel in de plaats te stellen van de beroepscommissie – dat de directie de mening lijkt toegedaan dat klager een voortdurend gevaar voor de veiligheid uitmaakt. Indien de directie dit meende, wat volgens de klachtencommissie blijkt uit de beschikbare stukken, diende zij een voorstel te richten aan de directeur-generaal tot het plaatsen van klager in een individueel bijzonder veiligheidsregime. De directie diende hieraan in het specifieke geval van klager voorafgaand niet noodzakelijk een bijzondere veiligheidsmaatregel – zelfs drie keer verlengd – te bevelen. Wat niet kan worden aanvaard is dat, zoals in deze zaak, na de vernietiging van een individueel bijzonder veiligheidsregime door de beroepscommissie, een bijzondere veiligheidsmaatregel wordt opgelegd en een eerste keer wordt verlengd waarbij de bestreden beslissing wordt gemotiveerd, uitgevoerd en gepercipieerd als een ‘mini-individueel bijzonder veiligheidsregime’ of nog als noodzakelijk geachte voorafname op een later (voorstel tot) individueel bijzonder veiligheidsregime. Deze klacht is ontvankelijk en gegrond.