TUCHT – MOTIVERING
Klager heeft klacht ingediend tegen een tuchtsanctie van één week ATV. De klachtencommissie brengt vooreerst de relevante principes in verband met het motiveren van tuchtsancties in herinnering. Wat betreft de tuchtbeslissing ten aanzien van klager, beroept de directie zich op de regels van samenloop. De klachtencommissie benadrukt dat dit een regel van straftoemeting betreft, waarbij vooreerst bewezen dient te zijn dat een gedetineerde meerdere tuchtinbreuken heeft gepleegd, waarbij hij ook aan elk van deze inbreuken schuldig is. Het is niet de bedoeling dat, als er meerdere feiten aan een gedetineerde ten laste worden gelegd, de directie zou kunnen ‘kiezen’ welk feit zij het zwaarste vindt om daarna de motivering van de tuchtbeslissing te beperken tot louter dit ene feit. De motivering van de tuchtbeslissing strekt zich uit tot alle ten laste gelegde feiten (en dus ook deze waaraan een gedetineerde in voorkomend geval niet schuldig zou worden geacht). Uit de motivering van een tuchtbeslissing moet duidelijk blijken welke feiten de directie bewezen acht en op basis van welke motieven zij de betrokken gedetineerde daaraan schuldig acht.
In het dossier van klager was er sprake van twee RAD’s met daarin meerdere feiten. In de tuchtbeslissing zelf werden al deze feiten vermeld en werden ook drie verschillende tuchtinbreuken aangekruist, waarvan één van eerste categorie en twee van tweede categorie. De motivering van de tuchtbeslissing van klager verwijst echter slechts naar één feit. Het is hierbij voor de klachtencommissie onduidelijk welke feiten de directie linkt aan welke (aangekruiste) tuchtinbreuken en om welke redenen. De klachtencommissie is ten slotte nog van oordeel dat uit de tuchtbeslissing niet blijkt welke motieven de keuze en de maat van de sanctie hebben bepaald. Uit de motivering blijkt evenmin welke tuchtinbreuken in welke mate al dan niet hebben bijgedragen tot de ten aanzien van klager opgelegde sanctie. De klacht is ontvankelijk en gegrond.
Klager heeft klacht ingediend tegen een tuchtsanctie van één week ATV. De klachtencommissie brengt vooreerst de relevante principes in verband met het motiveren van tuchtsancties in herinnering. Wat betreft de tuchtbeslissing ten aanzien van klager, beroept de directie zich op de regels van samenloop. De klachtencommissie benadrukt dat dit een regel van straftoemeting betreft, waarbij vooreerst bewezen dient te zijn dat een gedetineerde meerdere tuchtinbreuken heeft gepleegd, waarbij hij ook aan elk van deze inbreuken schuldig is. Het is niet de bedoeling dat, als er meerdere feiten aan een gedetineerde ten laste worden gelegd, de directie zou kunnen ‘kiezen’ welk feit zij het zwaarste vindt om daarna de motivering van de tuchtbeslissing te beperken tot louter dit ene feit. De motivering van de tuchtbeslissing strekt zich uit tot alle ten laste gelegde feiten (en dus ook deze waaraan een gedetineerde in voorkomend geval niet schuldig zou worden geacht). Uit de motivering van een tuchtbeslissing moet duidelijk blijken welke feiten de directie bewezen acht en op basis van welke motieven zij de betrokken gedetineerde daaraan schuldig acht.
In het dossier van klager was er sprake van twee RAD’s met daarin meerdere feiten. In de tuchtbeslissing zelf werden al deze feiten vermeld en werden ook drie verschillende tuchtinbreuken aangekruist, waarvan één van eerste categorie en twee van tweede categorie. De motivering van de tuchtbeslissing van klager verwijst echter slechts naar één feit. Het is hierbij voor de klachtencommissie onduidelijk welke feiten de directie linkt aan welke (aangekruiste) tuchtinbreuken en om welke redenen. De klachtencommissie is ten slotte nog van oordeel dat uit de tuchtbeslissing niet blijkt welke motieven de keuze en de maat van de sanctie hebben bepaald. Uit de motivering blijkt evenmin welke tuchtinbreuken in welke mate al dan niet hebben bijgedragen tot de ten aanzien van klager opgelegde sanctie. De klacht is ontvankelijk en gegrond.