TUCHT - VERBODEN SUBSTANTIE - ATV - ONGEGROND
De klacht betreft een tuchtbeslissing van de directie van de gevangenis van Dendermonde.
Klager kreeg bij tuchtbeslissing een tuchtsanctie van 30 dagen ATV voor het bezit van of de handel in door of krachtens de wet verboden voorwerpen of substanties (artikel 129, 7° Basiswet). De voorwaarden waaronder de directeur zo’n beslissingen kan nemen, zijn wettelijk vastgelegd.
De directie kwalificeerde de feiten als het bezit van of de handel in door of krachtens de wet verboden voorwerpen of substanties (artikel 129, 7° Basiswet).
De klachtencommissie acht deze kwalificatie correct en afdoende gemotiveerd.
Wat betreft de sanctie: klager pleegde inbreuken van de eerste categorie. In geval van een inbreuk van de eerste categorie kan er voor een maximumduur van 30 dagen een afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte worden opgelegd.
De directie zou aan klager voor deze (3) tuchtinbreuken van de eerste categorie telkens maximaal 30 dagen ATV kunnen opleggen. Klager kreeg het maximum, met name 30 dagen ATV. Vermits het hier eigenlijk zou gaan om 3 verschillende bewezen tuchtinbreuken, acht de klachtencommissie deze sanctie wettelijk.
Klager beklaagt zich over het gegeven dat andere gedetineerden, die soms met grotere hoeveelheden drugs werden betrapt, een lichtere sanctie kregen. Bij de keuze van de aard en de omvang van de tuchtsanctie wordt onder meer rekening gehouden met de ernst van de inbreuk en de omstandigheden waarin zij plaatsvond.
De directie verwijst in haar verweer naar het gegeven dat klager nog maar sinds kort in de gevangenis verblijft en toch al meermaals gepakt wordt met drugs, ondanks dat hij hiervoor gewaarschuwd werd tijdens het onthaalgesprek. De klachtencommissie acht de sanctie redelijk.
De klacht is ongegrond.
De klacht betreft een tuchtbeslissing van de directie van de gevangenis van Dendermonde.
Klager kreeg bij tuchtbeslissing een tuchtsanctie van 30 dagen ATV voor het bezit van of de handel in door of krachtens de wet verboden voorwerpen of substanties (artikel 129, 7° Basiswet). De voorwaarden waaronder de directeur zo’n beslissingen kan nemen, zijn wettelijk vastgelegd.
De directie kwalificeerde de feiten als het bezit van of de handel in door of krachtens de wet verboden voorwerpen of substanties (artikel 129, 7° Basiswet).
De klachtencommissie acht deze kwalificatie correct en afdoende gemotiveerd.
Wat betreft de sanctie: klager pleegde inbreuken van de eerste categorie. In geval van een inbreuk van de eerste categorie kan er voor een maximumduur van 30 dagen een afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte worden opgelegd.
De directie zou aan klager voor deze (3) tuchtinbreuken van de eerste categorie telkens maximaal 30 dagen ATV kunnen opleggen. Klager kreeg het maximum, met name 30 dagen ATV. Vermits het hier eigenlijk zou gaan om 3 verschillende bewezen tuchtinbreuken, acht de klachtencommissie deze sanctie wettelijk.
Klager beklaagt zich over het gegeven dat andere gedetineerden, die soms met grotere hoeveelheden drugs werden betrapt, een lichtere sanctie kregen. Bij de keuze van de aard en de omvang van de tuchtsanctie wordt onder meer rekening gehouden met de ernst van de inbreuk en de omstandigheden waarin zij plaatsvond.
De directie verwijst in haar verweer naar het gegeven dat klager nog maar sinds kort in de gevangenis verblijft en toch al meermaals gepakt wordt met drugs, ondanks dat hij hiervoor gewaarschuwd werd tijdens het onthaalgesprek. De klachtencommissie acht de sanctie redelijk.
De klacht is ongegrond.