KC32/23-0068
Gegrond
Tegemoetkoming
KC - Turnhout
Klachtencommissie
Voorlopige maatregel
VOORLOPIGE MAATREGEL - MOTIVERING
In de voorlopige maatregel werd artikel 145 §1, eerste lid Basiswet (ernstige en opzettelijke aantasting van de interne veiligheid) aangekruist. Vervolgens werd er inzake de feiten gesteld: “verblijf op eigen cel aangewezen gezien man tumult en kabaal blijft maken (zie RAD)”. Er werd geen concrete maatregel aangekruist, noch verdere motivering gegeven.
De klachtencommissie acht de beslissing gebrekkig op diverse punten:
- Er werd geen concrete maatregel aangekruist. Gelet op de hierboven aangehaalde formulering kan ervan uitgegaan worden dat er een verplicht verblijf in de toegewezen verblijfsruimte werd opgelegd.
- De feiten die aanleiding gaven tot de VM worden zéér summier weergegeven. Er wordt enkel gesproken van tumult en kabaal. Over het bezit van het scheermesje, waar klager in zijn klacht naar verwijst, wordt er niet gesproken, zodat dit aspect schijnbaar niet heeft meegespeeld in de overweging om een VM op te leggen. De aangekruiste rechtsgrond om de VM op te leggen was, op basis van de omschrijving van de feiten zoals ze gedaan werd, dan ook verkeerd. Interne veiligheid wordt immers gedefinieerd als “een toestand waarbij in de gevangenis de fysieke integriteit van personen gevrijwaard wordt en waarin roerende of onroerende goederen geen gevaar lopen van wederrechtelijke beschadiging, vernieling of ontvreemding” (artikel 2, 9° Basiswet). Indien de VM (enkel) werd opgelegd omwille van het tumult en kabaal, ging het veeleer om een gevaar voor de orde, namelijk “een toestand waarin de gedragsregels worden nageleefd die noodzakelijk zijn voor het tot stand brengen of het handhaven van een menswaardig samenlevingsklimaat in de gevangenis” (artikel 2, 7° Basiswet). In dat geval diende artikel 145 §1, tweede lid aangekruist te worden en behoorde een verplicht verblijf in de toegewezen verblijfsruimte niét tot de wettelijke mogelijkheden.
- Aangezien de directie in haar schriftelijk verweer echter ook ingaat op het scheergerief, vermoedt de klachtencommissie dat de omschrijving van de feiten die aanleiding gaven tot de VM wellicht onvolledig was, en dat er in de schriftelijke beslissing ook melding gemaakt had moeten worden van het scheergerief.
In elk geval werd er in de bestreden beslissing op geen enkele wijze gemotiveerd in welke zin het tumult en kabaal een ernstige en opzettelijke aantasting van de interne veiligheid uitmaken. De klacht is gegrond. De bestreden beslissing wordt vernietig. Klager krijgt als tegemoetkoming een extra douche.
In de voorlopige maatregel werd artikel 145 §1, eerste lid Basiswet (ernstige en opzettelijke aantasting van de interne veiligheid) aangekruist. Vervolgens werd er inzake de feiten gesteld: “verblijf op eigen cel aangewezen gezien man tumult en kabaal blijft maken (zie RAD)”. Er werd geen concrete maatregel aangekruist, noch verdere motivering gegeven.
De klachtencommissie acht de beslissing gebrekkig op diverse punten:
- Er werd geen concrete maatregel aangekruist. Gelet op de hierboven aangehaalde formulering kan ervan uitgegaan worden dat er een verplicht verblijf in de toegewezen verblijfsruimte werd opgelegd.
- De feiten die aanleiding gaven tot de VM worden zéér summier weergegeven. Er wordt enkel gesproken van tumult en kabaal. Over het bezit van het scheermesje, waar klager in zijn klacht naar verwijst, wordt er niet gesproken, zodat dit aspect schijnbaar niet heeft meegespeeld in de overweging om een VM op te leggen. De aangekruiste rechtsgrond om de VM op te leggen was, op basis van de omschrijving van de feiten zoals ze gedaan werd, dan ook verkeerd. Interne veiligheid wordt immers gedefinieerd als “een toestand waarbij in de gevangenis de fysieke integriteit van personen gevrijwaard wordt en waarin roerende of onroerende goederen geen gevaar lopen van wederrechtelijke beschadiging, vernieling of ontvreemding” (artikel 2, 9° Basiswet). Indien de VM (enkel) werd opgelegd omwille van het tumult en kabaal, ging het veeleer om een gevaar voor de orde, namelijk “een toestand waarin de gedragsregels worden nageleefd die noodzakelijk zijn voor het tot stand brengen of het handhaven van een menswaardig samenlevingsklimaat in de gevangenis” (artikel 2, 7° Basiswet). In dat geval diende artikel 145 §1, tweede lid aangekruist te worden en behoorde een verplicht verblijf in de toegewezen verblijfsruimte niét tot de wettelijke mogelijkheden.
- Aangezien de directie in haar schriftelijk verweer echter ook ingaat op het scheergerief, vermoedt de klachtencommissie dat de omschrijving van de feiten die aanleiding gaven tot de VM wellicht onvolledig was, en dat er in de schriftelijke beslissing ook melding gemaakt had moeten worden van het scheergerief.
In elk geval werd er in de bestreden beslissing op geen enkele wijze gemotiveerd in welke zin het tumult en kabaal een ernstige en opzettelijke aantasting van de interne veiligheid uitmaken. De klacht is gegrond. De bestreden beslissing wordt vernietig. Klager krijgt als tegemoetkoming een extra douche.