KC32/23-0209
Gegrond
Tegemoetkoming
KC - Turnhout
Klachtencommissie
Andere beslissing directeur
WANDELING - GEÏNTERNEERDE - BEVOEGDHEID - MEDISCH - TEGEMOETKOMING
Een klacht inzake de beperking van deelname aan de wandeling behoort tot het toepassingsgebied van het beklagrecht, nu dit een beslissing veronderstelt die tot de bevoegdheid van de directeur behoort. In tegenstelling tot hetgeen de directie in haar verweer aanhaalt, heeft het feit dat de beslissing in het voorliggend dossier genomen werd door een psychiater niet de niet-ontvankelijkheid van de klacht tot gevolg. Dit aspect raakt immers de grond van de zaak (de toetsing van de wettelijkheid), met name de vraag of de beslissing door een bevoegde persoon werd genomen. De klacht is ontvankelijk. De klachtencommissie kan de klacht inhoudelijk beoordelen.
Volgens de klachtencommissie kan het vooropstellen van een therapeutische aanpak bij geïnterneerden niet tot gevolg hebben dat de bepalingen van de Basiswet terzijde worden geschoven en dat er een parallele aanpak wordt ontwikkeld waarbij de beslissingsbevoegdheid bij de psychiater wordt gelegd. De wetgever bepaalde immers uitdrukkelijk dat de bepalingen van de Basiswet ook van toepassing zijn op geïnterneerden (artikel 167, §1 Basiswet). De gedetineerde heeft (…) recht op een dagelijkse wandeling of een andere recreatieve activiteit van minstens één uur in de buitenlucht (artikel 79, §1 Basiswet). Behoudens de door of krachtens de Basiswet bepaalde uitzonderingen heeft de gedetineerde het recht aan gemeenschappelijke ontspanningsactiviteiten deel te nemen gedurende de uren die in het huishoudelijk reglement worden bepaald (artikel 79 §2 Basiswet). De klachtencommissie meent dan ook dat klager behoudens de door of krachtens de Basiswet bepaalde uitzonderingen recht heeft om deel te nemen aan de gemeenschappelijke wandeling.
Dit recht kan enkel ingeperkt worden door de directeur ter gelegenheid van een bijzondere veiligheidsmaatregel (artikel 112, 2° Basiswet) of ter gelegenheid van een tuchtbeslissing, namelijk tijdens de uitvoering van een afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte (ATV) (artikel 140, §2 Basiswet) of bij bijzondere tuchtsanctie (artikel 133, 5° Basiswet).
In het voorliggend dossier werden bijkomende beperkingen opgelegd door de psychiater, die hiervoor niet bevoegd is, en dit buiten de bovenvermelde gronden. De bestreden beslissing is onwettig. De klacht is gegrond. De bestreden beslissing wordt vernietigd. De klachtencommissie heeft geen kennis van de beslissing op basis waarvan het bezit ervan aan klager werd ontzegd, maar hij wordt als tegemoetkoming in elk geval in het bezit gesteld van verzorgingsproducten, een thermos en een radio.
Een klacht inzake de beperking van deelname aan de wandeling behoort tot het toepassingsgebied van het beklagrecht, nu dit een beslissing veronderstelt die tot de bevoegdheid van de directeur behoort. In tegenstelling tot hetgeen de directie in haar verweer aanhaalt, heeft het feit dat de beslissing in het voorliggend dossier genomen werd door een psychiater niet de niet-ontvankelijkheid van de klacht tot gevolg. Dit aspect raakt immers de grond van de zaak (de toetsing van de wettelijkheid), met name de vraag of de beslissing door een bevoegde persoon werd genomen. De klacht is ontvankelijk. De klachtencommissie kan de klacht inhoudelijk beoordelen.
Volgens de klachtencommissie kan het vooropstellen van een therapeutische aanpak bij geïnterneerden niet tot gevolg hebben dat de bepalingen van de Basiswet terzijde worden geschoven en dat er een parallele aanpak wordt ontwikkeld waarbij de beslissingsbevoegdheid bij de psychiater wordt gelegd. De wetgever bepaalde immers uitdrukkelijk dat de bepalingen van de Basiswet ook van toepassing zijn op geïnterneerden (artikel 167, §1 Basiswet). De gedetineerde heeft (…) recht op een dagelijkse wandeling of een andere recreatieve activiteit van minstens één uur in de buitenlucht (artikel 79, §1 Basiswet). Behoudens de door of krachtens de Basiswet bepaalde uitzonderingen heeft de gedetineerde het recht aan gemeenschappelijke ontspanningsactiviteiten deel te nemen gedurende de uren die in het huishoudelijk reglement worden bepaald (artikel 79 §2 Basiswet). De klachtencommissie meent dan ook dat klager behoudens de door of krachtens de Basiswet bepaalde uitzonderingen recht heeft om deel te nemen aan de gemeenschappelijke wandeling.
Dit recht kan enkel ingeperkt worden door de directeur ter gelegenheid van een bijzondere veiligheidsmaatregel (artikel 112, 2° Basiswet) of ter gelegenheid van een tuchtbeslissing, namelijk tijdens de uitvoering van een afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte (ATV) (artikel 140, §2 Basiswet) of bij bijzondere tuchtsanctie (artikel 133, 5° Basiswet).
In het voorliggend dossier werden bijkomende beperkingen opgelegd door de psychiater, die hiervoor niet bevoegd is, en dit buiten de bovenvermelde gronden. De bestreden beslissing is onwettig. De klacht is gegrond. De bestreden beslissing wordt vernietigd. De klachtencommissie heeft geen kennis van de beslissing op basis waarvan het bezit ervan aan klager werd ontzegd, maar hij wordt als tegemoetkoming in elk geval in het bezit gesteld van verzorgingsproducten, een thermos en een radio.