TUCHT
De klacht is gericht tegen de tuchtbeslissing, uitgesproken door de directie van de gevangenis.
De klachtencommissie heeft kennisgenomen van het tuchtdossier. Klager werd enkel tuchtrechtelijk gesanctioneerd wegens het beledigen van personen die zich in de gevangenis bevinden, een tuchtinbreuk van tweede categorie, naar aanleiding van feiten die werden meegedeeld in het RAD. De klachtencommissie leest in het RAD dat klager een beambte snotneus zou hebben genoemd. Klager werd, met bijstand van een advocaat, gehoord door de directie. De klachtencommissie stelt aan de hand van het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting vast dat klager deze belediging ontkende.
Aan de hand van de motivering van de tuchtbeslissing, stelt de klachtencommissie vast dat de directie zich voor het bewezen verklaren van de feiten enkel gesteund heeft op de vaststellingen in het RAD. Klager heeft in zijn klacht en tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting aangeklaagd dat de directie de camerabeelden niet heeft bekeken. De directie is ook niet verplicht om camerabeelden te consulteren. Wanneer zij meent dat de weergave van de feiten in de rapporten aan de directeur voldoende duidelijk is om de feiten als bewezen te verklaren, zal zij dit niet nodig achten en is het dan ook niet verplicht om getuigen te horen of om camerabeelden te bekijken.
De klachtencommissie meent dat het RAD duidelijk werd opgesteld. Bovendien werd het RAD ondertekend door drie getuigen waarvan de directie verklaart dat deze beambten niet aan de cel van klager stonden maar aanwezig waren op de vleugel en de discussie konden horen. De
klachtencommissie besluit dat de directeur in redelijkheid en billijkheid de tuchtinbreuk kon bewezen verklaren in hoofde van klager.
De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van drie dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van tweede categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie vijftien dagen ATV.
De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was.
Om deze redenen is de klacht ongegrond. De tuchtbeslissing blijft bestaan.
De klacht is gericht tegen de tuchtbeslissing, uitgesproken door de directie van de gevangenis.
De klachtencommissie heeft kennisgenomen van het tuchtdossier. Klager werd enkel tuchtrechtelijk gesanctioneerd wegens het beledigen van personen die zich in de gevangenis bevinden, een tuchtinbreuk van tweede categorie, naar aanleiding van feiten die werden meegedeeld in het RAD. De klachtencommissie leest in het RAD dat klager een beambte snotneus zou hebben genoemd. Klager werd, met bijstand van een advocaat, gehoord door de directie. De klachtencommissie stelt aan de hand van het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting vast dat klager deze belediging ontkende.
Aan de hand van de motivering van de tuchtbeslissing, stelt de klachtencommissie vast dat de directie zich voor het bewezen verklaren van de feiten enkel gesteund heeft op de vaststellingen in het RAD. Klager heeft in zijn klacht en tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting aangeklaagd dat de directie de camerabeelden niet heeft bekeken. De directie is ook niet verplicht om camerabeelden te consulteren. Wanneer zij meent dat de weergave van de feiten in de rapporten aan de directeur voldoende duidelijk is om de feiten als bewezen te verklaren, zal zij dit niet nodig achten en is het dan ook niet verplicht om getuigen te horen of om camerabeelden te bekijken.
De klachtencommissie meent dat het RAD duidelijk werd opgesteld. Bovendien werd het RAD ondertekend door drie getuigen waarvan de directie verklaart dat deze beambten niet aan de cel van klager stonden maar aanwezig waren op de vleugel en de discussie konden horen. De
klachtencommissie besluit dat de directeur in redelijkheid en billijkheid de tuchtinbreuk kon bewezen verklaren in hoofde van klager.
De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van drie dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van tweede categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie vijftien dagen ATV.
De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was.
Om deze redenen is de klacht ongegrond. De tuchtbeslissing blijft bestaan.