TUCHT - VERBODEN SUBSTANTIES - HUISHOUDELIJK REGLEMENT
De klacht is gericht tegen de tuchtbeslissing uitgesproken door de directie van de gevangenis.
De klachtencommissie heeft kennisgenomen van het tuchtdossier. Klager werd tuchtrechtelijk gesanctioneerd wegens het bezit van of de handel in door of krachtens de wet verboden voorwerpen of substanties (tuchtinbreuk van eerste categorie) en het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen (tuchtinbreuk van tweede categorie), naar aanleiding van een rapport aan de directeur (RAD). In het RAD staat beschreven hoe drie personeelsleden getuige waren van het doorgeven van pakketjes via een visdraad door het raam tussen klager en zijn buurman. In de pakketjes zat een groene substantie, een bruine substantie en een gegevensdrager. De directeur nam kennis van het RAD en besloot om een tuchtprocedure op te starten.
Klager werd gehoord door de directie. De klachtencommissie stelt aan de hand van
het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting vast dat klager de vaststellingen van het personeel ontkende. Klager beweert dat het zijn celgenoot was die tabak doorgaf en dat hij enkel aan het raam zat. De beambte zou iets tegen klager hebben.
In eerste instantie meent de klachtencommissie dat het RAD duidelijk werd opgesteld. Bovendien werden de vaststellingen gedaan door drie personeelsleden. De klachtencommissie is ook van oordeel dat klager geen overtuigende elementen heeft aangevoerd waaruit de klachtencommissie kan afleiden dat het rapport geen correcte weergave zou zijn van de feiten.
Tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting haalde klager aan dat één van de opstellers hem viseert maar klager onderbouwt dit verder niet. De klachtencommissie besluit dat de directeur in redelijkheid en billijkheid de tuchtinbreuken kon bewezen verklaren in hoofde van klager.
De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van veertien dagen ATV. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was. Om deze redenen is de klacht ongegrond.
De klacht is gericht tegen de tuchtbeslissing uitgesproken door de directie van de gevangenis.
De klachtencommissie heeft kennisgenomen van het tuchtdossier. Klager werd tuchtrechtelijk gesanctioneerd wegens het bezit van of de handel in door of krachtens de wet verboden voorwerpen of substanties (tuchtinbreuk van eerste categorie) en het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen (tuchtinbreuk van tweede categorie), naar aanleiding van een rapport aan de directeur (RAD). In het RAD staat beschreven hoe drie personeelsleden getuige waren van het doorgeven van pakketjes via een visdraad door het raam tussen klager en zijn buurman. In de pakketjes zat een groene substantie, een bruine substantie en een gegevensdrager. De directeur nam kennis van het RAD en besloot om een tuchtprocedure op te starten.
Klager werd gehoord door de directie. De klachtencommissie stelt aan de hand van
het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting vast dat klager de vaststellingen van het personeel ontkende. Klager beweert dat het zijn celgenoot was die tabak doorgaf en dat hij enkel aan het raam zat. De beambte zou iets tegen klager hebben.
In eerste instantie meent de klachtencommissie dat het RAD duidelijk werd opgesteld. Bovendien werden de vaststellingen gedaan door drie personeelsleden. De klachtencommissie is ook van oordeel dat klager geen overtuigende elementen heeft aangevoerd waaruit de klachtencommissie kan afleiden dat het rapport geen correcte weergave zou zijn van de feiten.
Tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting haalde klager aan dat één van de opstellers hem viseert maar klager onderbouwt dit verder niet. De klachtencommissie besluit dat de directeur in redelijkheid en billijkheid de tuchtinbreuken kon bewezen verklaren in hoofde van klager.
De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van veertien dagen ATV. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was. Om deze redenen is de klacht ongegrond.