TUCHT - VERMOEDEN VAN ONSCHULD
De klacht gaat over een tuchtbeslissing van 03/12/2025 de directie van de gevangenis van Dendermonde-Hulp.
De directie heeft een tuchtsanctie van 7 dagen individuele wandeling voor de inbreuken van de tweede categorie “het beledigen van personen die zich in de gevangenis bevinden” en “het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen” opgelegd.
De klachtencommissie ontving naast de klacht van klager nog van een medegedetineerde een klacht tegen dezelfde tuchtbeslissing. Op die manier weet de klachtencommissie dat (minstens) in twee dossiers een identiek RAD voor de twee gedetineerden werd opgesteld. De twee gedetineerden kregen exact dezelfde tuchtsanctie. De directie heeft ook verklaard dat na ‘verder onderzoek’ gebleken is dat er wel degelijk communicatie is geweest op de in het RAD beschreven manier. De klachtencommissie merkt op dat de directie niet verduidelijkt wat het verder onderzoek inhoudt.
De klachtencommissie brengt in herinnering dat het niet aan klager is om te bewijzen dat hij het niet heeft gedaan. Het is aan de directie om te bewijzen dat klager de feiten heeft gepleegd. Het RAD op zichzelf is duidelijk en werd opgesteld alsof klager de enige was die naar de groep riep om hen te verwittigen dat de camera op hun gericht was. Hij zou zo ook de enige zijn die meermaals op het raam van het observatielokaal klopte en heeft gescholden. De klachtencommissie merkt echter op dat het RAD helemaal niet werd geïndividualiseerd, maar dat minstens één andere aanwezige gedetineerde exact dezelfde feiten ten laste werd gelegd. De klachtencommissie is van oordeel dat in die gegeven omstandigheden het RAD diende aangevuld te worden met bijkomend onderzoek. Uit het tuchtdossier blijkt niet dat dit gebeurd is.
De klachtencommissie besluit dat de directie de feiten niet louter op basis van het RAD bewezen kon verklaren in hoofde van klager. De klacht is bijgevolg gegrond.
De klacht gaat over een tuchtbeslissing van 03/12/2025 de directie van de gevangenis van Dendermonde-Hulp.
De directie heeft een tuchtsanctie van 7 dagen individuele wandeling voor de inbreuken van de tweede categorie “het beledigen van personen die zich in de gevangenis bevinden” en “het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen” opgelegd.
De klachtencommissie ontving naast de klacht van klager nog van een medegedetineerde een klacht tegen dezelfde tuchtbeslissing. Op die manier weet de klachtencommissie dat (minstens) in twee dossiers een identiek RAD voor de twee gedetineerden werd opgesteld. De twee gedetineerden kregen exact dezelfde tuchtsanctie. De directie heeft ook verklaard dat na ‘verder onderzoek’ gebleken is dat er wel degelijk communicatie is geweest op de in het RAD beschreven manier. De klachtencommissie merkt op dat de directie niet verduidelijkt wat het verder onderzoek inhoudt.
De klachtencommissie brengt in herinnering dat het niet aan klager is om te bewijzen dat hij het niet heeft gedaan. Het is aan de directie om te bewijzen dat klager de feiten heeft gepleegd. Het RAD op zichzelf is duidelijk en werd opgesteld alsof klager de enige was die naar de groep riep om hen te verwittigen dat de camera op hun gericht was. Hij zou zo ook de enige zijn die meermaals op het raam van het observatielokaal klopte en heeft gescholden. De klachtencommissie merkt echter op dat het RAD helemaal niet werd geïndividualiseerd, maar dat minstens één andere aanwezige gedetineerde exact dezelfde feiten ten laste werd gelegd. De klachtencommissie is van oordeel dat in die gegeven omstandigheden het RAD diende aangevuld te worden met bijkomend onderzoek. Uit het tuchtdossier blijkt niet dat dit gebeurd is.
De klachtencommissie besluit dat de directie de feiten niet louter op basis van het RAD bewezen kon verklaren in hoofde van klager. De klacht is bijgevolg gegrond.